Gdzie używano zwoi papirusowych

Zwoje papirusowe były popularne w Egipcie, Grecji oraz Rzymie, jako nośnik informacji. Wtedy były to odpowiedniki pierwszych książek, choć oczywiście żadna drukarnia nie istniała. Najwcześniej papirus poznano w starożytnym Egipcie, bo już w trzecim tysiącleciu przed naszą erą. Papirus rósł w okolicach Nilu, a został użyty jako materiał na pierwsze książki i notatki z uwagi na kleisty sok, jaki znajduje się wewnątrz. Gdy go zebrano, cięto na niewielkie paski, a te układano koło siebie. Potem przygotowywano kolejną partię, jaką również kładziono koło siebie, ale teraz na krzyż względem tych ułożonych wcześniej.
Całość na końcu prasowano, z pomocą na przykład ciężkich kamieni. To sprawiało, że powstawał arkusz. Ten trzeba było jeszcze wysuszyć i wygładzić. Następnie dawni autorzy dostawali materiał do pisania o długości od dwunastu do trzydziestu centymetrów. Często robiono też w ten sposób, że kolejne zwoje były w zasadzie nieograniczone – gdy zachodziła potrzeba doklejano nowe, tworząc w ten sposób chociażby kronikę. Aby na nich pisać potrzebny był specjalny atrament. Ten uzyskiwano dzięki mieszaninie sadzy z wodą albo specjalnej farby z gliny.